review

Groezrock 2013 zal de geschiedenisboeken ingaan als een zeer koude editie. Beide dagen waren aan de zeer frisse kant en 's nachts daalden de temperaturen tot net boven het vriespunt.

Het koude weer weerhield niet dat duizenden liefhebbers van punkrock en hardcore afzakten naar de Kempen om Meerhout te doen daveren op haar grondvesten. De headliner op dag 1 was Rise Against en dit was al vroeg te merken aan de horde fans die al uren op de eerste rij aan het kamperen waren. Maar voordat Rise Against dag 1 mocht afsluiten waren er nog tientallen andere bands te bekijken.

Het was weer zover, de Melvins kwamen nog eens naar België. Meer bepaald de Vaartkapoen in Brussel mocht de eer opstrijken. King Buzzo kon ons zelf vertellen dat hun allereerste optreden in België ook in het VK was, maar dan wel 22 jaar geleden! Dat zegt dus al veel over hoe lang deze groep al meegaat. Maar nu was het tijd voor de laatste incarnatie. King Buzzo trad op met Dale Crover en Trevor Dunn onder de naam: Melvins lite.

Reel Big Fish was voor velen één van de hoogtepunten van Groezrock vorig jaar, maar komt toch het meest tot recht in een zaalshow.

De Kreun in Kortrijk was aardig gevuld op deze maandagavond (toegegeven, het is geen grote zaal, maar des te gezelliger).

Met deze show nam de organisatie THAT'S ALL PUNX! ook afscheid van het publiek. De organisatie organiseerde al vanaf 2001 punkrock shows en met deze show eindigden ze in schoonheid.

Na een helse rit naar de Lotto Arena, was het tijd om te genieten van de avond met niemand minder dan Jack White

Aanstekelijke melodiëen, strakke gitaren, lekkere drums en schorre stemmen. Uiteraard is dat pure punkrock. Hierop wist Kavka ons een hele avond te trakteren met zowel wat Belgisch geweld en een headliner om U tegen te zeggen. Amerikaanse punkrock helden 'Swingin' Utters' waren op de perfecte plaats om Antwerpen onveilig te maken. Doen dus, waar ze het best in zijn.

Damien Rice op Gent Jazz, het doet u misschien ook een wenkbrauw fronsen. Het festival heeft al een tijdje de grenzen van de jazz doorbroken en werpt zich steeds meer op als festival voor de meerwaardezoeker. Mensen die muziek niet verorberen, maar die het tot in het diepste van zichzelf willen laten doordringen om vandaaruit een volledig lichaam in vervoering te brengen. Binnen deze context past Damien Rice dan weer wel, en gelukkig maar. De Ierse bard laat niet al te vaak van zich horen en ook nu heeft hij geen nieuw materiaal uit. Naar verluidt werd hij gevraagd om te spelen op een verjaardagsfeest in Polen en had hij zin in nog wat extra shows. Dankjewel Polen!

Het voorprogramma van Antony & the Johnsons is zo sterk, dat ze een aparte recensie verdient. Soms alleen met een aantal gadgets op het podium, af en toe versterkt met een een paar leuke venten, slaagt ze er in om met heel afwisselende en heel vreemd opgebouwde nummers een paar duizend mensen geboeid te houden die eigenlijk voor iemand anders kwamen. Sterk!

Het 4 daagse Luikse muziekfestival Les Ardentes, gelegen aan de oevers van de Maas, werpt zich steeds meer op als het Pukkelpop van Wallonië. Hoewel de opstelling van het festival an sich een beetje wennen is voor de Vlaamse festivalganger (denken we maar aan vele optredens die in gebouwen plaatsvinden, met slechts 1 hoofdpodium), is de sfeer op Les Ardentes steevast enorm goed en moet tevens gezegd worden dat het publiek hier een factor is die geweldig bijdraagt aan het hele Les Ardentes gebeuren.

Op dag 2 was shockrocker Marilyn Manson de headliner en het moet gezegd zijn, hoewel de man terecht headlinede, was hij toch een beetje de vreemde eend in de overwegend electro, hiphop en andere aanverwante stijlen ingekleurde affiche.

Op deze tweede festivaldag was het vooral uitkijken naar de absolute headliner Peal Jam. In de vooravond was het dan weer uitkijken naar Jack White & Gossip.

Festivalblog trok met 2 reviewers de weide op, lees hieronder het resultaat.

The Offspring plays 'Ignition' @ Ancienne Belgique, Brussel

Anno 1992, het vrij onbekende bandje The Offspring brengt het album Ignition uit, hun eerste plaat voor het intussen legendarische Epitaph-label. Het commerciële succes liet nog even op zich wachten, maar het was voor velen al duidelijk dat hier veel potentieel in zat. 'Ignition' was vooral een album van een zeer constant niveau, maar zonder echte uitschieters.